به محض این که توانستم این افکار را ساکت کنم، متوجه شدم که لازم نیست همه چیز را بفهمم. در حقیقت فهم محدود من ممکن بود مرا به مسیر اشتباه هدایت کند. لازم بود به گونه ای که باور دارم اقدام کنم، فکر کردنِ بیش از حد را متوقف کنم، در لحظه زندگی کنم و زندگی را بپذیرم. تصمیم من برای سپردن اراده و زندگی ام به مراقبت نیرویی برتر به یکباره رخ نداد؛ بلکه به تدریج و با کارکرد قدم ها و شرکت در جلسات اتفاق افتاد.
ای نیروی برتر بابت حضور در تمام لحظات و همچنین کمک برای یافتنت از تو سپاس گزارم.
