ما با بخشیدن پر می شویم، با دادن نانمان به دیگری سیر می شویم و این موضوعی نیست که نتیجه آن را ذخیره کنیم: هر بار فقط یک بخشش.
در تمام مدت، در واقع این، آن چیزی بود که دنبالش می گشتیم، برای رسیدن به آن شهوت کردیم، رابطهی جنسی برقرار کردیم و از دیگران سواستفاده کردیم. با گرفتن از دیگران، ما خودمان را از آنها، خداوند و خودمان جدا کردیم. با بخشیدن (اهدا کردن)، اتحاد حقیقی را با دیگران، خداوند و حتی خود عشق، پیدا کردیم. اما این بخشش بدون سروصدا، یواشکی و از در پشتی وارد زندگی ما شد (غافلگیری با شادی)
