نواقص شخصیتی که نشان دهنده ی انحراف در غرایز هستند، عامل اصلی شهوترانی او و شکست هایش در زندگی هستند و تا زمانی که با جدیت در جهت برطرف کردن بدترین موارد آنها اقدام نکند، پاکی و آرامش فکری نخواهد داشت و تمام پایه و اساس غلط زندگی او باید نابود شده و مجددا روی یک بستر محکم ساخته شود. ( دوازده دوازده، ص ۵۰)

ما متوجه شدیم همان گونه که در برابر شهوت عاجز بودیم، دربرابر نقصهای اخلاقی مان نیز عاجز هستیم. اما با اینکه عاجز بودیم، چون دیگر با نیرویی برتر از خودمان ارتباط داشتیم، بدون کمک رهـا نشده بودیم. اگر ما بتوانیم از شهوت رها شویم چرا نتوانیم از نقص های اخلاقی رها شویم؟ لازمه قــدم ششم این است که ما هر آنچه که در توانمان است انجام دهیم و باور کنیم که خداوند مابقی آن را انجام خواهد داد. ما فرآیند مادام العمری را آغاز کردیم که طی آن مرتب به نحوه فعال شدن نواقص شخصیتی توجه می کنیم، برای اصلاح آنها آنچه از دستمان برمی آید انجام می دهیم و تمایل پیدا می کنیم که این نواقص برطرف شوند. ایجاد تمایل در ما از طریق یک فرآیند حاصل شد: دعاکردن برای آگاه شدن از نواقصمان، پذیرش نهایی عجز در برابر آن ها، تمایل برای برطرف شدن آن ها و ایمان در حال رشد به اینکه نیروی برتر می تواند ما را تغییر دهد.

زمانی که من درگیر قدم سوم بودم، راهنمایم از من خواست به یکی از خیابان های مجاور بروم و به نخستین اتومبیلی که سمتم می آید علامت دهم که بایستد و خواست و زندگی ام را به راننده آن بسپارم. از من پرسید آیا انها از آنچه من با خود کردم بدتر خواهند کرد؟ یک عضو قدیمی دیگر به من گفت که حتی می توانم یک نفر که توی پارک روی نیمکت خوابیده است را انتخاب کنم و از او بخواهم که نیروی برترم باشد. در این صورت ممکن بود بهبودی در اوضاعم رخ دهد. هر دوی آنها درست می گفتند. نتیجه بهترین افکار من، ناهنجاری های خودمحورانه ام بود.

نواقص شخصیتی من به مرور زمان در حال برطرف شدن هستند. از جمله این نواقص می‌توانم به طمع، حسادت و کنترل کردن اشاره کنم. معجزه اینجاست که این‌ها در حال کاهش هستند و حداقل هنگامی که ظاهر می‌شوند، از آن‌ها آگاه هستم. راهنمایم می‌گوید که من از قبلم بهتر هستم ولی نه آن‌گونه که باید باشم.

اما زمانی که برای ما مصیبتی پیش می آید چه باید بکنیم؟ برخی از ما امیدوار بودند که پاک ماندن و تلاش در جهت انجام خواست خداوند ما را از مصائب و مشکلات مصون نگه دارد. متاسفانه این گونه نشد، اما این تلاش ها به ما این توانایی را داد تا حتی مصائب و مشکلات را از یک دید دیگر ببینیم و سرانجام به درک جدیدی از قدرت خداوند دست یابیم تا از درون غم و اندوه، شادی را کشف کنیم.

بسیاری از ما دیدند که: در هر دوره ای از غم و اندوه یا رنج، زمانی که به نظر می رسید که خواست خداوند تحمل ناپذیر و یا حتی ناعادلانه است، درس های جدیدی از زندگی یاد گرفتیم، امید های جدیدی پدیدار شدند و سرانجام به طور اجتناب ‌ناپذیری این ایمان و یقین در ما شکل گرفت که “خداوند معجزات و شگفتی های خود را از روش های اسرارآمیزی جاری می سازد.”

خواسته هایمان که محتوای دعاهای قبلی ما بود، جای خود را به یک نگرش جدید؛ یعنی پذیرش سرشار از دعا داد. با این نگرش جدید، حتی اتفاقات معمولی که در زندگی روزانه مان رخ می دهد، معنای جدیدی به خود می گیرند. انگیزه های خودخواهانه در رفتارهای ما رفته رفته کمرنگ شدند و اعمال ما اهمیتی روحانی یافتند. به تدریج دعا و مراقبه بیشتر و بیشتر به بخشی از زندگی مان تبدیل شد، دیدیم که اکنون دیگر بر اساس قلبمان زندگی می کنیم نه بر اساس افکار بیمارگونه ای که در سرمان می گذرد. ما خالصانه فرصت های خدمت و مفید بودن برای دیگران را مغتنم شمردیم و بابت آنها سپاسگذار بودیم. ما شادی خود را در خوشحالی دیگران پیدا کردیم. ” ما یادگرفتیم که چگونه به دیگران ببخشیم و گشاده دست باشیم و به هماه اندازه که بدهیم، دوباره دریافت خواهیم کرد.” (معتادان جنسی گمنام، ص 62)

شاید یکی از بهترین پاداش های دعا و مراقبه احساس “تعلق” است که برایمان به وجود می آید. ما دیگر در یک دنیای پر از دشمنی زندگی نمی کنیم. ما دیگران پریشان، هراسان و بی هدف نیستیم. زمانی که حتی گوشه ای از خواست خداوند برایمان آشکار شود، زمانی که شروع کنیم حقیقت، عدالت و عشق را به عنوان یک چیز واقعی و ابدی در زندگی ببینیم، دیگر توسط مسائل و ارتباطاتی که ظاهراً در تقابل با ما قرار دارد، چندان آشفته و پریشان نمی شویم. ما می دانیم که خداوند عاشقانه از ما مراقبت می کند. ما می دانیم که زمانی که به خداوند روی بیاوریم، از آن پس همه چیز خوب و خوشایند خواهد بود. (دوازده، دوازده ص 105)