مردن در اثر اعتیاد جنسی یا زندگی براساس اصول روحانی انتخاب هر کدام از این‌ها مشکل به نظر می‌رسد. اما بررسی شواهدی که نشان می‌داد ناتوانی من در اداره زندگی در حال نابودکردنم است، سپردن اراده و زندگی‌ام به نیروی برتر را برایم آسان‌تر ساخت هنگامی که شنیدم نیرویی برتر از من این کار را به خوبی برایم انجام می‌دهد احساس رهایی کردم و آنگاه تنها کاری که لازم بود انجام بدهم این بود که طبق خواست او عمل کنم. من سپردن اراده و خواسته‌هایم برای ایجاد یک ارتباط و یا ازدواج خلا کشنده‌ای که داشتم، تمایل به ارتباط با دوست‌پسرهای قدیم و ترس‌هایم را تمرین کردم به تدریج آموختم که هرچه بیشتر به خدا بسپارم، زندگی آسوده‌تری خواهم داشت.

هنگامی که بیماری ما فعال می‌شد افکارمان کنترل‌ناپذیر می‌شد و مرتباً به تخیلات شهوانی پناه می‌بردیم ترس، اضطراب یأس، رنجش و از خود بیزاری ما را رنج می‌داد ما مقاصد روحانی را تصور می‌کردیم؛ ولی به ندرت اعمال روحانی انجام می‌دادیم انتخاب‌های ما عواقب دردناکی را پدید می‌آورد و بسیاری از کارهایمان عامل شرم و انزجار بودند تلخ‌رویی و سهل‌انگاری ما باعث مسموم شدن روابطمان با نزدیکانمان شده‌بود به راستی با رها کردن اراده شخصی و سپردن اراده و زندگی خود به نیرویی برتر چه چیزی را از دست می‌دادیم؟ با این تصمیم کمک خداوند را بدون چون و چرا پذیرفتیم.

کمک خداوند اغلب به صورت راهنمایی‌ها و پیشنهادهای راهنما به ما ارائه شد. قدم سه یعنی اینکه از کنترل کردن نتیجه دست برداریم و در عوض خود را برای اجرای خواست خداوند آماده کنیم و همچنین به این معناست که در تمام کارها به راهنمایی خداوند اعتماد کنیم هنگامی که به این تصمیم عمل کردیم دوباره قدرت در ما جریان پیدا کرد که این قدرت خداوند بود نه قدرت ما هنگامی که اراده ما با اراده خداوند در یک راستا قرار گرفت زندگی ما پربارتر و غنی تر از آن چیزی شد که تصورش را می‌کردیم.

راهنمایم به من گفت که نیروی برتر آن چیزی است که در برابرش زانو بزنیم. من در مقابل فکـر خودم زانو زده‌بودم چرا که فکر خودم چیزی بود که مدت‌ها برای من کار کرده‌بود و به من این امکان را داده‌بود که فردی موفق به نظر برسم و مرا از گرفتاری‌ها نجات داده‌بود، فکری که مرا قادر ساخته که شرایط را طوری تغییر دهم که بتوانم زندگی‌ام را ادامه دهم من هنگام فکر کردن احساساتم را نادیده می‌گرفتم بدین‌گونه که به خودم می‌گفتم که این احساس چیزی نیست که من درگیر آن هستم یا اینکه به خودم می‌گفتم که این چیزی نیست که من به آن فکر می‌کنم من شرایط را طوری برای خودم توجیه می‌کردم که بتوانم بر آن غلبه کنم حال از کجا می‌دانم که من به خودم اعتقاد داشتم؟ چون هرگاه با مشکلی مواجه می‌شدم به خودم پناه می‌بردم من به عبادتگاهی پناه می‌بردم که در آن «من» را می‌پرستیدم من به خودم اعتیاد داشتم.

هنگامی که بیماری ما فعال می‌شد، افکارمان کنترل ناپذیر می‌شد و مرتباً به تخیلات شهوانی پناه می‌بردیم. ترس، اضطراب، یأس رنجش و از خود بیزاری ما را رنج می‌داد. ما مقاصد روحانی را تصور می کردیم؛ ولی به ندرت اعمال روحانی انجام می‌دادیم انتخاب‌های ما عواقب دردناکی را پدید می آورد و بسیاری از کارهایمان عامل شرم و انزجار بودند. تلخ رویی و سهل انگاری ما باعث مسموم شدن روابطمان با نزدیکانمان شده بود. به راستی با رها کردن اراده شخصی و سپردن اراده و زندگی خـود بـه نیرویی برتر، چه چیزی را از دست می‌دادیم؟ با این تصمیم کمک خداوند را بدون چون و چرا پذیرفتیم.

بدینسان تغییری در نگرش ما آغاز شد که باعث شد صداقت و درستکاری ما پرورش و ارتقاء یابد و به ما این امکان را داد که آموزش پذیر شویم.

برای بسیاری از ما شروع سپردن این گونه بود که تصمیم گرفتیم همان گونه که فقط برای امروز پاک زندگی می‌کنیم هر روز یک مشکل یا یک رویداد را فقط برای امروز به خداوند بسپاریم. ما این سپردن را با تمرین روزانه رهاکن و به خدا بسپار انجام دادیم گاهی اوقات این تصمیم به معنای یک تماس تلفنی درخواست، راهنمایی دعاکردن شرکت در جلسه انجام دادن کار درست بعدی و تمرین برای کنترل کردن خود بدین‌گونه که صبر کنیم تا احساسات شدیدمان فروکش کند، می‌باشد. وقتی که با سپردن چند مشکل، لحظات آرامی را تجربه کردیم ایمان و اعتماد ما فزونی یافت. با درخواست کمک از نیروی برتر اقرار کردیم که نمی‌توانیم به تنهایی آن کار را انجام دهیم و خود را برای دریافت کمک از نیروی برتری که توان انجام آن را دارد آماده‌کردیم هرگاه دیدیم که دوباره درحال کنترل کردن هستیم بلافاصله تصمیم گرفتیم که دوباره و دوباره افکار شهوت‌آلود، رنجش‌ها، ترس‌ها و دیگر نواقص شخصیتی‌مان را تسلیم کنیم.