پیش گفتار کتاب
این مراقبهها طی دورهای چند ساله در پاسخ به درخواستهاییکه برای درمیان گذاشتن تجربه در خصوص جنبههای گوناگون بهبودی در نشریه Essay، همایشها و کارگاهها، گروههای بهبودی و ساختار خدماتی مطرح شدهاند، توسط اعضای انجمن معتادان جنسی گمنام نوشتهشدهاند. این مراقبهها گلچینی از 500 نوشته دریافتی هستند که از حدود سال 2000 میلادی به دستمان رسیدهاند. این مراقبهها تجربه، نیرو و امید یکایک نویسندگان هستند و در اینجا همانند مشارکتی در یک جلسه SA ارائه شدهاند؛ اما از طرف کل انجمن صحبت نمیکنند.
در قدم یازده، ما از طریق “دعا و مراقبه خواهان بهبود رابطهی آگاهانه خود با خداوند شدیم” و این مشارکتها فروتنانه به عنوان ابزاری برای رسیدن به این هدف ارائه شدهاند. مراقبه را میتوان تمرکز بر یک چیز یا یک اصل دانست. بنابراین درحالیکه هر یک از این مشارکتها بازتاب تجربه شخصیِ عضوی از SA هستند، بر جنبهای خاص از بهبودی هم تمرکز دارند. آنها به این امید در اینجا ارائه شدهاند تا قرار گرفتن در معرض تجربهی سایر اعضا از آن چه ممکن است جنبه یا اصلی آشنا از برنامه SA باشد، بتواند مطلبی را جهت تاملی عیمق و دعا برای خوانندگان گستردهتری از اعضای SA فراهم آورد.
بخشهایی از کتاب ارتباط حقیقی

تغییر قلبی؛ فراتر از توقف رفتار
تغییر قلبی
مایی که در کشتی مشترکی به سنگ خورده ایم، مایی که در زیر پرچم یک خدا متحد شده ایم و مایی که قلب و فکر خود را معطوف به رفاه دیگران کرده ایم، دیگر به آن مسائلی که برای بعضی از مردم مهم است، اهمیت نمی دهیم. (الکلی های گمنام، صفحه۱۶۱)
وقتی به SA آمدم، فقط می خواستم برون ریزی جنسی ام را متوقف کنم که در حال نابودی شغل و خانواده ام بودند. خیلی زود به این درک فروتنانه رسیدم که رفتار شهوت آلود من نتیجه نگرش های بیمارگونه ام است. من متوجه شدم که برای تغییر این رفتارها نیاز به یک «تغییر قلبی» دارم، همان چیزی که قدم ها فراهم میکنند.
این فرایند با پذیرش بی قدرتی ام در مقابل شهوت و برقراری ارتباطی جدید با نیرویی برتر از خودم شروع شد. من نیاز به قدرت داشتم تا از نگرش های بیمارگونه و رفتارهای مخرب خود، بهبود پیدا کنم. تغییر قلبی من با شرکت کردن در جلسات SA،کار کردن قدم ها و مشارکت داستانم، شکوفا شد.

قرار گرفتن در معرض نجات؛ خروج از پناهگاه شهوت
گم شده و پیدا شده
اگر شما خواهان آن چیزی هستید که ما به دست آورده ایم و برای به دست آوردنش مایلید به هر اقدامی دست بزنید، پس آماده اید که قدم های مشخصی را بردارید. (کتاب سفید، صفحه۲۰۶ )
من می توانم تصور کنم که در جنگلی انبوه گیر افتاده ام و امدادگران باید دنبال من بگردند. احتمال پیدا شدنم بسیار کم است. البته اگر بتوانم چهار دست و پا به یک فضای باز بروم، احتمال پیداشدن و نجات یافتنم خیلی بیشتر می شود. برای این که پیدا شوم باید در جایی باشم که دیگران در حال جستجو هستند.
من همین مثال را در بهبودی ام در SA به کار می برم. تا زمانی که در پشت اعتیادم به شهوت پنهان می شدم، از زندگی کردن در پرتو واقعیت و درستی دوری می کردم؛ اما زمانی که خودم را سینه خیز به یک جلسۀ SA کشاندم، خود را در معرض دید کسانی قرار دادم که می خواهند به افرادی مثل من کمک کنند.
در اولین جلسۀ SA، توسط گروهی از اعضا که بی پرده به بی قدرتی خود در مقابل شهوت اقرار می کردند و در حال تمرین و پیشنهاد دادن راه حلی بودند که جواب می دهد، از گودال ناامیدی ام نجات یافتم. تنها زمانی پیدا شدم که ریسک کردم و خود را در میان کسانی قرار دادم که راه حلی داشتند.

خاموش کردن موتورهای آشفتگی با ترازنویسی
هنگام آشفتگی
یک روش برای تهیه ترازنامه این است که هر روز به یکی از اشخاص یا اتفاقاتی که احساس بدی نسبت به آن ها داشتیم رجوع کنیم. (کتاب سفید، صفحه ۱۰۹)
قبل از بهبودی در SA، زندگی من مثل رژه ای از آشفتگی ها به نظر می رسید. فکر می کردم همۀ آن ها از بیرون آمده اند؛ اما در حین کارکردن قدم های چهارم و پنجم، متوجه شدم که تقریباً همه آشفتگی های من نتیجه نوعی«تقویت کنندۀ آشفتگی» در درون من است. رنجش های کوچک به رنجش هایی عظیم تقویت شده بودند. ترس، تردیدهای کوچکم را به تهدیدهای وحشتناک تبدیل کرده بود. خاطرات اشتباهات گذشته به بار سنگین گناه تبدیل شده بودند که به گردن من آویزان بودند. به نظر می رسید کمترین آشفتگی مرا از هرگونه امید به آرامش محروم می کرد.
راهنمای SA من، مرا تشویق کرد تا تراز هر حادثه ای که باعث آشفتگی ام شده بود را بنویسم. من این کار را کردم و البته لیست طولانی بود. چه تغییری! با انجام ترازنویسی، شناسایی سهم من در آن اتفاقات، تسلیم آن ها به نیروی برترم و دعا برای راهنمایی، تقویت کننده های درون من خاموش شد. من شروع به تجربه آرامشی کردم که هرگز فکر نمی کردم آن را بیابم.
امروزه، زمانی که اعضای SA با من تماس می گیرند و ناراحت هستند، من از آن ها حمایت می کنم و سپس از آن ها می خواهم تا افکار و اقدامات اخیر خود را که ممکن است باعث این آشفتگی شده باشد، بررسی کنند. یک تراز صادقانه معمولاً می تواند منبع احساسات بد را دقیقاً مشخص کند. من سپاس گزارم که راهنمایم به من کمک کرد تا راه خود به آرامش درونی را پیدا کنم و من مشتاق هستم که این ابزار برنامه را با اعضای در حال عذاب به اشتراک بگذارم.
امروز به یاد خواهم آورد که راه حل همۀ مشکلاتم، چه کوچک و چه بزرگ در نیروی برترم و برنامه SA نهفته است.

قدرتِ ارتباط و اثرِ همدلی در بهبودی
کمک به دیگران، کمک به خود است
به این درک رسیدم که برای رساندن پیام بهبودی، تمایل به هزینه کردن بخشی از زمان و پولی که قبلاً برای اعتیادم صرف می کردم باعث تداوم پاکی ام می شود. (کتاب سفید،صفحه ۱۶۳)
در نشریات SA در چندین جا یادآوری کرده که وقتی تمام راه ها به بن بست می خورد،ما باید با عضوی دیگر کار کنیم.راهنمایم به این اصل اعتقادی راسخ داشت. وقتی در روزهای اول پاکی ام به او تلفن می زدم و آه و ناله می کردم، او می گفت: «چرا به فلانی زنگ نمیزنی؟» معمولاً این شخص عضوی تازه وارد بود یا کسی که به تازگی لغزش کرده است. با وجود این که آن را درخواستی عجیب می پنداشتم؛ اما از راهنمایی های او پیروی می کردم.
در نهایت معلوم شد آن درخواست به هیچ وجه عجیب نبوده است. یاد گرفتم که با صبر و همدلی به کشمکش های درونی یک معتاد جنسی دیگر گوش دهم و با او، درک رو به رشدم از اصول SA برای پاک ماندن را به اشتراک بگذارم. با این کار نه تنها بین ما یک دوستی شکل می گرفت، بلکه دریافتم گفتگوهایمان به تصمیم من برای پاک ماندن قدرت می بخشد.
با پیروی از سرمشق راهنمایم، معمولاً بعد از جلسات با تازه واردان وقت می گذارم. یک بار بعد از این که یک عضو تازه وارد دیگر به جلسات نمی آمد، از راهنمایم پرسیدم: «آیا من کارم را درست انجام داده ام؟» راهنمایم پاسخ داد: «بله، اما آن عضو تازه وارد گوش نمی داده است. تو به هر حال چیزی را به دست آورده ای؛ این که هنوز داری در جلسات شرکت می کنی!» پاک ماندنِ من نتیجۀ پاک ماندن شخصی دیگر نیست؛ بلکه این عشق دادن به شخصی دیگر است که این کار را برای من انجام می دهد.
خداوندا، سپاس گزارم که یاری ام دادی تا با کمک کردن به دیگران به خودم کمک کنم.

بخشیدن؛ راه رهایی از رنجش و سنگینی گذشته
بخشیدن رنجش
رنجش داشتن ما را در نهایت راهی قبرستان می کند. ما فهمیدیم که رنجش کشنده است؛ زیرا با حمل چنین احساساتی دریچه نور خورشید روحانی را بر روی خود می بندیم.
(الکلی های گمنام،صفحه ۶۶)
رنجش، رابطه ام با خانواده همسرم را مسموم کرد. دیدم که والدین همسرم با خبرچینی و عیب جویی، فرزندانشان را به جان هم می انداختند. به سختی برایشان دعا می کردم اما نمی توانستم آن ها را ببخشم.
یک روز صبح در مراقبه، خداوند با این سؤال ترازنامه SA، افکارم را درگیر کرده بود:«نقش من چه بوده است؟» متوجه شدم که من آتش رنجش نسبت به خانواده همسرم را با نگه داشتن خشم،روشن باقی گذاشته بودم. بالاخره با کارکردن قدم نهم،این لطف و عنایت به من ارزانی شد که آن ها و خودم را ببخشم.چه آرامشی! باری از دوشم برداشته شد و احساس کردم که قلبم کاملاً پاک شد.تا این زمان هر دو فوت کرده بودند و این جبران خسارت مستقیم از آن ها را غیر ممکن ساخته بود.من هنوز بر این باورم که با تشویق کردن همسر و فرزندانم به ارزشمند دانستن خاطرات لحظات خوبی که با خانواده همسرم سپری کرده بودند و یاد کردن از آن ها با مهربانی و همدلی،در واقع جبران خسارت مادام العمری دارم.
امروز دریچه های روحم را به روی پرتو روحانی می گشایم تا رنجش همچون مه صبحگاهی از وجودم رخت بندد.
