به جای اینکه فقط و همیشه به دیگران نگاه کنیم، ما شروع به دیدن خودمان می کنیم. ما همیشه برای خودمان زندگی می کردیم و اکنون به خودمان می نگریم .

این یک برنامه ی خودکاوی است که به تدریج طی فرآیند حضور در جلسات، اشتباه کردن، یادگرفتن، دیدن و اقرار به اشتباهات و نیز تصحیح آنها پرورش پیدا می کند. به همین دلیل است که عملاً اکثر ما نوشته های روزانه زیادی به عنوان کارکرد قدم 10 داریم؛ همان طور که در کتاب دوازده دوازده و فصل چهارم کتاب بزرگ آمده است. به طور مثال بعد از هر اتفاق، از خودمان می پرسیم: چرا آشفته ایم؟ کجا در اشتباه بوده ام؟ چه کاری انجام داده ام یا در انجام چه کاری ناموفق بوده ام که باعث شده چنین احساسی داشته باشم؟ چگونه می توانم آن را اصلاح کنم؟ این چنین نوشته هایی می تواند شگفت انگیز باشد.

قدم ده قدمی است که ما در هر جا که با دیگران تعامل داریم، مخصوصاً در خانه، محل کار و در جلسات به کار می گیریم. این ها مکان هایی است که در آن ها عملکرد وجود دارد.

یکی از دلایل استفاده از شعارهای برنامه یعنی؛ «خیلی گرسنه، عصبانی، تنها و خسته نشوید» این است که ما در مقابل این محرک ها آسیب پذیر هستیم.

گرسنگی: گرسنگی در خیلی از ما یک حالت آشفتگی ذهنی به وجود می آورد. چیزی مثل دستپاچگی، عجله یا بی قراری که به نظر می رسد هرچه که هست برای گرسنه خطرناک است. همان طور که خیلی از ما به خوبی با این موضوع آشنایی داریم، گرسنگی باعث میل به پرخوری می شود و افراط در خوردن سبب تحریک اعتیاد جنسی می شود.

عصبانیت: خشم، رنجش و افکار منفی نسبت به خودمان و دیگران حالتی از آشفتگی درونی ایجاد می کند که ما را منزوی و برآشفته می کند و باعث می شود تا از دارویمان استفاده کنیم.  

تنهایی: یک معتاد جنسی که ارتباط ندارد، در معرض خطر قرار دارد.

خستگی: به نظر می رسد اغلب، خستگی به گونه ای با ضعیف تر کردن سدهای دفاعی مان ما را بیشتر در معرض وسوسه قرار می دهد؛ همان طوری که وقتی از لحاظ جسمی ضعیف هستیم توانایی عاطفی و احساسی ما کاهش می یابد. همان طور که ما در زمان پاکی محرک هایمان را شناسایی و تسلیم می کنیم و محدودیتهایمان را می پذیریم، ترس از شکست کاهش پیدا می کند. ما به تفاوت بین افراط کردن و مراقبت از خودمان پی می بریم.

ما تنها مي‌توانيم درمورد خودمان صحبت كنيم. ماهیت دقیق معتادان جنسی گمنام با درک اصطلاح معتاد جنسی به بهترين نحو شناخته می‌شود. معتاد جنسي خود را به طور کامل از فضای اینکه چه‌چیزی درست و چه چیزی نادرست است، خارج کرده‌است. او كنترل خود را از دست داده، ديگر قدرت انتخاب ندارد و آزادي خود را براي متوقف شدن از دست داده‌است. شهوت به يك اعتیاد تبدیل شده‌است. موقعيت ما مانند يك انسان الكلي مي‌باشد كه نمي‌تواند بيش از اين الكل را تحمل كند و بايد نوشيدن را متوقف كند؛ ولي گرفتار است و قدرت متوقف كردن آن را ندارد. اين موضوع در مورد معتاد جنسي هم صدق مي‌كند كه نه مي‌تواند شهوت را تحمل كند و نه مي‌تواند آن را متوقف كند.

پس برای معتاد جنسی، هر نوع از ارتباط جنسي چه با خود و چه با هر کس ديگري غیر از همسرش، به طور پیش‌رونده‌ای معتادكننده و ويرانگر است. ما همچنین می‌بینیم كه شهوت يك نيروي محرك در پشت فعاليت‌هاي ما بوده‌است و پاکی واقعي شامل پيروزي مستمر در مقابل شهوت است. اين نتيجه‌ها يعني غلبه بر شهوت، زماني به دست مي‌آيد كه ما به اجبار، تجربه و بهبودي خود را از طريق امتحانات سخت به دست آورده ‌باشيم و ما هيچ انتخاب ديگري به جز اين راه نداريم. ولي ما مي‌فهميم كه پذيرفتن اين واقعيت‌ها كليد خوشحالي، شادي و آزادي است كه ما هيچگاه آن را نمي‌شناختيم.

اسمشان دختران مشتری جمع کن بود. طعمه‌هایی بودند تا مردها را به سمت میخانه‌ها جلب کنند و آن‌ها را مجبور به مشروب خوردن کنند. بار اول تمام جیبم را در آنجا تکاندم تا بلکه چیز فوق‌العاده‌ای نصیبم شود. و حالا موقع آتش بازی بود. تمام امیالی که تا‌کنون فقط در سر من بود، شروع به فوران کردند. عجز در برابر خودارضایی، قابل مقایسه با این نبود. این عجز جدید شدتش هزار برابر بود. شهوت مانند یک موشک در درون من منفجر شد.
در سن بیست و شش سالگی، اولین رابطه زناکارانه خودم را برقرار کردم. چه آزادی بزرگی! می‌توانستم از زنا لذت ببرم، با آن کیف می‌کردم. بالاخره آزاد شدم! از زندان ذهنم رها شدم. زندانی که فقط در آن خیالات سرکوب شده و احساسات خفه شده وجود داشت. رها شدم! بالاخره بند را پاره کردم! روابط نامشروع یکی پس از دیگری اتفاق می‌افتاد، چه رمانتیک. «رقصیدن در تاریکی…»
اما زنا، حتی بدون احساس گناه هم مشکل من را حل نکرد. نمی‌دانستم که خود شهوت مشکل من است و در زمینه مسائل جنسی به هرچیزی که فکر می‌کردم و هر کاری که انجام می‌دادم فقط شهوت را بدتر می‌کرد.

چه آرامشی فرا می رسد زمانی که بالاخره با ترس بزرگ؛ یعنی خودمان مواجه می شویم! ما همیشه می دانستیم که این روبروشدن کاری است که باید انجام دهیم؛ اما مدتها به بیچارگی و بدبختی خو کرده بودیم و به جایی رسیدیم که متوجه شدیم، دیگر توان رهایی نداریم. پس هنگامی که تصمیم گرفتیم با “قدم چهار” پیش برویم، غرور خود را کنار گذاشتیم و تمام نقاط گنگ شخصیت خود و تمام رمرو رازهای تاریک گذشته را در معرض نور حضور دیگران قرار دادیم. (الکلی های گمنام، صفحه 75)

اگر پذیرش ناتوانی و عجز ما در قدم های یک، دو و سه، باعث تغییر نگرش ما و آشتی با خداوند شد، پذیرش حقیقت در مورد خودمان همچون مواد خامی خواهد بود که با آن می توانیم یک زندگی جدید را بنا کنیم. تنها چیزی که می تواند تغییر کرده، زندگی کند و رشد یابد، خویشتن واقعی ماست؛ آنکه در چاه ظلمات پنهان می شود، یقیناً خواهد مرد.