کلید اینجاست که ما باید بین رفتار جسمانی و نگرش روحانی که هم زمان برای یک فرد روی می دهد، تفاوت قائل شویم. معتاد جنسی با نگرش های درونی اش زندگی می کند و همه چیز را نمی بیند. او فقط رفتار فیزیکی خود را می بیند و فکر می کند که به خاطر آن است که احساس گناه می کند. این برای او واقعاً گیج کننده است. از این رو آشفتگی، انگیزه درستی است که بخواهیم هر اعتیادی را متوقف کنیم. بیشتر ما زمانی که فقط به خود فعالیت نگاه می کنیم، انگیزه لازم را برای متوقف شدن پیدا نمی کنیم؛ اما دیدن عواقب روحانی و معنوی، می تواند به ما در زودتر تسلیم شدن کمک کند. پس ما باید به آن سوی رفتارهای فیزیکی نگاه کنیم تا ببینیم اعتیاد جنسی واقعاً چه اثراتی داشته است. اما اول، اجازه دهید نگاهی به شهوت بیندازیم؛ چون این مفهوم پلی است بین جنبه‌ی جسمانی و روحانی بیماری اعتیاد جنسی.

ما با بخشیدن پر می شویم، با دادن نانمان به دیگری سیر می شویم و این موضوعی نیست که نتیجه آن را ذخیره کنیم: هر بار فقط یک بخشش.
در تمام مدت، در واقع این، آن چیزی بود که دنبالش می گشتیم، برای رسیدن به آن شهوت کردیم، رابطه‌ی جنسی برقرار کردیم و از دیگران سواستفاده کردیم. با گرفتن از دیگران، ما خودمان را از آنها، خداوند و خودمان جدا کردیم. با بخشیدن (اهدا کردن)، اتحاد حقیقی را با دیگران، خداوند و حتی خود عشق، پیدا کردیم. اما این بخشش بدون سروصدا، یواشکی و از در پشتی وارد زندگی ما شد (غافلگیری با شادی)

بنابراین به مرور متوجه می شویم ما همیشه در معرض وسوسه هستیم و همیشه در مقابل شهوت عاجز و بی قدرتیم.

بالاخره درک خواهیم کرد که تازمانی که نتوانیم از منبعی، قدرت لازم برای غلبه بر شهوت را دریافت کنیم، همچنان درگیر وسوسه خواهیم بود و در مقابل شهوت، احساس ناتوانی خواهیم کرد. با پاک ماندن و کارکرد قدم ها، رفته رفته ترس ما از لغزش از بین می رود و می توانیم امیدوار باشیم که: زمانی افکار اجباری و دائمی شهوت، البته نه وسوسه، از بین خواهد رفت.

ما نیز تاوقتی که به چیزی متصل هستیم و آن را رها نمی‌کنیم و در تلاش هستیم که با آن بجنگیم و آن را مطیع خود سازیم عادات ما نیز با ما می‌جنگند و از ما به مراتب قدرتمندتر عمل می‌کنند و همواره برنده هستند. تنها در یک صورت است که شرایط برای ما آزادی را به ارمغان می‌آورد و آن درست زمانی است که شاخه را رها می‌کنیم. گویی پروردگار برای نجات ما تمامی کائنات را مأمور می‌کند و آنها را با شرایط ما مطابقت می‌دهد. تنها پذیرش ناتوانی و ضعف در برابر شهوت یا هر نوع دیگر از برون‌ریزی بـه ما کمک نخواهد کرد؛ بلکه گذشتن از حق خود برای انجام برون‌ریزی و رها کردن آن است که آزادی و پاکی را به ارمغان می‌آورد. ما و آنچه ما را احاطه کرده‌است هر دو می‌دانیم که هیچ اشتباهی رخ نمی‌دهد. امکان هیچ‌گونه تسلیم ریاکارانه‌ای وجود ندارد. بنابراین باید سپاسگزاری خداوند را به جهت ترک اعتیادمان و تسلیم به جای آوریم. خداوند همیشه با ما همراه بوده و با آغوشی باز در انتظار ما بـه سـر بـرده‌است. به جای اینکه از روی ترس و هراس خودمان را هلاک کنیم با تسلیم این اجبار و اضطرار را از بین می‌بریم.

با بلند پروازی هایمان در جستجوی زندگی در را برای امکان دریافت واقعیت زندگی بر روی خود بسته بودیم.

افراد برنامه به من نشان دادند که من در خودم غرق شده ام من آنجا نشستم و درمورد خودم، همسرم، کارم و مردمی که خارج از آن مکان بودند صحبت کردم و همیشه دنیا حول محور من می چرخید و نمی توانستم قبول کنم که مشکل در واقع همین بود! نشستن بر جایگاه خداوند مرا از همه دور کرده بود و به شدت تنها شده بودم. بنابراین ما خودمان خدا شده بودیم.