یاد بگیرم به جای گرفتن، ببخشم. این شگرد در مورد شهوت نیز به کار می آید. هر گاه که نگاهم به تصویری بیفتد، به جایپیروی از محرک نگاه مصرف، مستقیم به جلو خیره شده و برای آن شخص دعا می کنم. گاهی این دعا، دعای ساده ای است، مانند “خدایا به او برکت بده و هرچه نیاز دارد را به او ببخش” و گاهی بسته به شدت تحریک، دعای نیرومندتری همچون “خدایا به اون برکت بده و او را وسیله ی خیر و برکت خودت قرار بده؛ باشد که اراده تو در زندگی او جاری شود.”
همین روش را در مورد ستاره های دنیای تبلیعات که بر من قدرت مشابهی داشتند نیز انجام دادم. هر گاه چنین کارهایی می کنم، در خودم احساس رضایت دارم و چیزی پاک، قدرتمند، رها و عالی را درون خودم پیدا می کنم. به جای باز کردن دریچه شهوت برای ورود بدی، به مجرایی برای آزاد شدن خوبی ها تبدیل می شوم. هر قدر از آن تصویر مصرف کنم، به همان میزان اسیر آن می شوم. هر قدر به دیگران ببخشم، به همان میزان از بار آن رها می شوم. به علاوه، بخشیدن خیلی آسان تر از خودمحوری ویرانگر قدیم است.
گاهی این کار را امتحان کنید: وقتی برای کسی اینگونه دعا کنید دیگر نمی توانید به او حس شهوت داشته باشید.

2 پاسخ
عالی
سلام
هم تصویر خیلی با معنا بود و متن خیلی مناسب بود خدابهتون خیرو برکت بده 🙏