راهنما گرفتن یک رفتار متواضعانه است. اعتماد به تجربه و بینش یک معتاد جنسی دیگر ضمن شرکت در جلسات و کارکردن قدم ها، مستلزم تغییر بزرگی در این نگرش خودخواهانۀ ماست که همیشه می گفتیم «خودم از عهده آن بر می‌آیم.» گذشته از این، روش زندگی ما و آنچه فکر می‌کردیم در مورد بهبودی می‌دانیم بود که ما را به SA کشاند. راهنما نداشتن مانند این است که بخواهیم کشتی را بدون سکان هدایت کنیم. در چنین وضعیتی انسان دست خوش جریان باد است. ما به کمک بیشتری نیاز داریم حتی آنان که در برنامه های دوازده قدمی دیگر بهبودی دارند و دارای راهنما هستند نیز معمولاً یک راهنمای SA می گیرند.
اصول کلی برای انتخاب راهنما این است که از کسی که پیش از ما قدم ها را کار کرده، پاکی مستمر و موفقی داشته و بهبودی او همان چیزی است که ما برای خودمان انتظار داریم، می خواهیم تا راهنمای ما باشد. راهنما نیز باید خودش راهنما داشته باشد و به صورت منظم در جلسات شرکت کند. راهنما می تواند در کارکرد قدم ها ما را راهنمایی کند و با ارائه الگو و گوش دادن به حرف ها و جواب دادن به پرسش هایمان، راه زندگی را به ما نشان دهد.
معمولاً در SA جنسیت راهنما و رهجو یکسان است. بهتر است رهجو درخواست کمک کند؛ چرا که این درخواست نشان دهنده تمایل رهجو برای کار کردن برنامه SA است. ما با راهنمایمان به طور منظم و روزانه به خصوص در اوایل ورود به برنامه در ارتباط هستیم. او را در جلسه می بینیم و با او تماس می گیریم. برخی از ما حتی با راهنمایی که دور از ما زندگی می کند، با موفقیت قدمها را کار کرده ایم. حتی اگر به ندرت و یا هیچگاه از نزدیک یکدیگر را ندیده باشیم، می توانیم به وسیله تلفن، اینترنت و یا پست با راهنما در تماس باشیم. اعضای زندانی ما به این وسیله بهبود یافته اند. اگر واقعاً تمایل داشته باشیم، فاصله نمی تواند مانعی در مسائل روحانی باشد.