خود مشغولی
هنگامی که انتخاب های روحانی آگاهانه خود را به فرآیند اعتیاد وارد می کنیم، به طور فزاینده ای خودخواه و خودمحور می شویم. در این رویه، یک نگرش سرکش، گریبان گیر ما می شود که این نگرش می تواند ظاهراً توجیه پذیر باشد و یا اینکه توجیهی نداشته باشد.
برای اینکه از نگاه کردن صادقانه به خودمان سرباز زنیم، تقصیر را متوجه نزدیک ترین کسانمان و نیز سازمان ها و نهادهایی که با آنها در ارتباط هستیم، می کنیم. تنها چیزی که می توانیم ببینیم، بی کفایتی، اشتباهات و بی عدالتی های دیگران است.
ما بیش از حد در درون خود فرو رفته بودیم و حالت دفاعی به خود گرفته بودیم، نصیحت ناپذیر و خودسر شده بودیم و به نحوی سخت و نفوذناپذیر شده بودیم. خودبینی، یک نگرش منفی و اجباری روحانی است. اگرچه شاید از بیرون این گونه به نظر نرسد؛ اما همسر ما، فرزندان ما، همکاران ما و حتی سگ و گربه هایمان هم متوجه این تفاوت می شدند. خودمحوری و خود مشغولی برای همه مشمئز کننده است به جز خود شخص.
