به جای اینکه فقط و همیشه به دیگران نگاه کنیم، ما شروع به دیدن خودمان می کنیم. ما همیشه برای خودمان زندگی می کردیم و اکنون به خودمان می نگریم .
این یک برنامه ی خودکاوی است که به تدریج طی فرآیند حضور در جلسات، اشتباه کردن، یادگرفتن، دیدن و اقرار به اشتباهات و نیز تصحیح آنها پرورش پیدا می کند. به همین دلیل است که عملاً اکثر ما نوشته های روزانه زیادی به عنوان کارکرد قدم 10 داریم؛ همان طور که در کتاب دوازده دوازده و فصل چهارم کتاب بزرگ آمده است. به طور مثال بعد از هر اتفاق، از خودمان می پرسیم: چرا آشفته ایم؟ کجا در اشتباه بوده ام؟ چه کاری انجام داده ام یا در انجام چه کاری ناموفق بوده ام که باعث شده چنین احساسی داشته باشم؟ چگونه می توانم آن را اصلاح کنم؟ این چنین نوشته هایی می تواند شگفت انگیز باشد.
قدم ده قدمی است که ما در هر جا که با دیگران تعامل داریم، مخصوصاً در خانه، محل کار و در جلسات به کار می گیریم. این ها مکان هایی است که در آن ها عملکرد وجود دارد.
