زمانی که ما به انجمن معتادان جنسی گمنام آمدیم، به ما گفته شد تا جایی که می توانیم بیشتر در جلسات شرکت کنیم، شماره تلفن اعضا را بگیریم و روزانه از این شماره ها استفاده کنیم، شروع به مطالعه روزانه نشریات کنیم، یک راهنما بگیریم (حتی اگر یک راهنمای موقت» باشد) و کارکردن قدم ها را شروع کنیم. ما نیاز به یک راهنما داشتیم زیرا فریب و دروغ چنان در وجود ما ریشه دوانده بود که ما دروغ های خود را هم باور می کردیم. به خاطر انکاری که در ما وجود داشت، ما به افکار و رفتارهای جنسیمان ادامه دادیم. راهنما به ما کمک کرد نگاهی روشن بینانه به شرایط واقعی زندگیمان بیندازیم.
همچنین به ما گفته شد که ما نیاز داریم ترازنامه قدم یک را به کمک راهنما بنویسیم. هدف از نوشتن ترازنامه قدم یک این بود که خودمان آگاه شویم که واقعاً معتاد جنسی هستیم، در مقابل شهوت عاجزیم و اینکه اگر بخواهیم همچنان تنها بمانیم زندگیمان کماکان غیر قابل اداره خواهد ماند.
این قدم اغلب احساسات ناخوشایندی را به همراه دارد، چرا که ما حقایق نوشته شده ای را در پیش روی خود می بینیم. بعضی از ما بعد از ظهرها را در منزل راهنمایمان به نوشتن این ترازنامه سپری کردیم. حضور یک نفر در کنار ما می تواند در برابر شهوت به ما احساس امنیت بدهد تا بتوانیم با دردها، ترس ها و شرم هایمان روبرو شویم.