«چگونگی دقیق خطاهایمان را به خداوند،خود و یک انسان دیگر اقرار کردیم.»
این کار کمی جرات می خواهد.
زمانی که در قدم چهارم آمادگی پیدا کردیم تا خطاهایمان را تسلیم و آشکار کنیم،حرکت بزرگی انجام می دهیم و آن را به یک انسان دیگر اقرار می کنیم.
چسبیدن به چیزی که دارد ما را از بین می برد، پناه بردن به بلا و مصیبت است .
هنگامی که چگونگی دقیق خطاهای خود را به یک انسان دیگر اقرار کردیم، در واقع حقیقت خود را به خود و خداوند اقرار کرده ایم.
بدون انجام دادن این کار بنیادین، نمی توان در زندگی به پاکی، آرامش و رهایی پایدار، امیدواربود.
