اگر آگاهی مان را گسترش دهیم و بر نواقص اخلاقی مان پیروز شویم، تمایل زیادی برای سپردن احساسات منفی که درباره دیگران داریم پیدا می کنیم. این احساسات منفی در ما نیازی پدید می آورند که نه تنها وادار می شویم با خداوند ارتباط برقرار کنیم، بلکه ابزاری می شویم که خداوند توسط ما با فرد منفور ما صلح و صفا برقرار می کند.
این فرآیند شفابخش در روابط با دیگران، بخشی از چیزی است که انجمن را بسیار ارزشمند می سازد. ما توسط ضعفمان هدایت می شویم. اشتباهاتمان را پیدا کرده و به آنها نور می تابانیم. ضعیفترین جنبه های خودمان و دیگران را مشاهده می کنیم و هنگامی که در مورد تسلیم بودن و اطلاعت از خدا مشارکت کرده و در صورت لزوم جبران خسارت می کنیم، آنگاه باهم وحدت پیدا می کنیم.
این باعث می شود که خودمان را در مسائل مختلف مشابه بدانیم و یکدیگر را عمیقاً بپذیریم و در نتیجه به یکدیگر عشق بورزیم. این چشمه ایست که برای تشنگان و جویندگان می جوشد. اگر ما این روش زندگی را انتخاب نکنیم، رفاقت گروهی در انجمن را به پایین ترین سطح رسانده و ممکن است باعث توقف و نابودی تدریجی شویم.
