ما انسانهایی نیازمند هستیم. خوداشتغالی، پیشاپیش ما با همراهی غرور و رنجش در حرکت است و پشت سر آنها ترس، شک، تردید، ناصادقی و تمام زشتیهای دیگرمان دنبال ما هستند. ما نیاز داریم به طور مداوم خودمان را همانطور که هستیم و دیگران را همانگونه که هستند، ببینیم. ما نیاز داریم به طور مداوم رفتار و نگرش اشتباهمان درباره دیگران را با احترام به کسانی که در زندگیمان نقش دارند، تصحیح کنیم. ما نیاز داریم که دریابیم چگونه روابطمان را بازیابی کنیم و اتحاد با دیگران را یاد بگیریم، بنابراین ما نیازمند یادگیری یک عادت جدید هستیم: استمرار در ترازنامه نویسی شخصی. به جای اینکه فقط و همیشه به دیگران نگاه کنیم، ما شروع به دیدن خودمان میکنیم. ما همیشه برای خودمان زندگی میکردیم و اکنون به خودمان مینگریم.
فقط برای امروز بهبودی ادامه دارد خداوندا مرا وسیله صلح و آشتی قرار ده تنها راه نجات مشیت الهی است ساده است، انجامش بده نخست، مهمترین کار آسان بگیر رها کن و به خداوند بسپار بگذار از من شروع شود زندگی کن و بگذار زندگی کنند فقط برای امروز این نیز بگذرد هر اندازه که ببخشیم به همان اندازه پس میگیرم ما به خانه برگشتیم ما چیزی یافتهایم که برای آن هیچ جانشینی وجود نداشتهاست ما باید جزئی از دیگران باشیم معحزه وجود دارد با رها کردن پیروز میشویم من هیچ حق انتخابی نداریم ما همیشه میدانستیم، ولی ... تنها راه حل این است باشد که اراده تو جاری شود، نه اراده من راه حل نصفه و نیمه برای ما بیفایده است اگر به دنبال بهبودی هستیم، دوباره برمیگردیم همه چیز با پاکی شروع میشود راه درست زندگی تو همین است اینجا راه صعود به طرف پایین است هیچ راه میان بری وجود ندارد مشکلی دارم که قادر به حل آن نیستم دیگر مجبور نبودم نقش بازی کنم تسلیم، چه وازه رهایی بخش زیبایی رهاش کن گویی پروردگار برا نجات ما تمام کائنات را مامور میکند دیگر چیزی علیه ما نیست